به نام آن معبود یگانه؛ فرارحمن، با رحمت فراگیر؛ فرارحیم، با رحمت ویژه.
ابراهیم ۱۴:۱
ۚ
الف، لام، را. کتابی است که به سوی تو نازل کردیم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آوری، به سوی راه آن شکست‌ناپذیر ستوده.
ابراهیم ۱۴:۲
ۗ
آن معبود یگانه که آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آنِ اوست؛ و وای بر کافران از عذابی سخت.
ابراهیم ۱۴:۳
ۚ
آنان که زندگی دنیا را بر آخرت ترجیح می‌دهند و از راه آن معبود یگانه بازمی‌دارند و آن را کج می‌خواهند؛ آنان در گمراهی دوری هستند.
ابراهیم ۱۴:۴
ۖ ۚ
و هیچ رسولی نفرستادیم مگر به زبان قومش تا برای آنان روشن کند؛ پس آن معبود یگانه هر که را بخواهد گمراه می‌کند و هر که را بخواهد هدایت می‌کند؛ و او شکست‌ناپذیر حکیم است.
ابراهیم ۱۴:۵
ۚ
و به‌راستی موسی را با آیات خود فرستادیم که قومت را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آور و روزهای آن معبود یگانه را به یادشان آور؛ بی‌گمان در این برای هر بسیار شکیبای سپاسگزاری نشانه‌هایی است.
ابراهیم ۱۴:۶
ۚ
و هنگامی که موسی به قوم خود گفت: نعمت آن معبود یگانه را بر خود به یاد آورید، هنگامی که شما را از خاندان فرعون رهانید؛ به شما عذاب بد می‌چشاندند و پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را زنده نگه می‌داشتند؛ و در آن آزمونی بزرگ از سوی پروردگارتان بود.
ابراهیم ۱۴:۷
ۖ
و هنگامی که پروردگارتان اعلام کرد: اگر سپاس گزارید، حتماً شما را افزون خواهم داد؛ و اگر ناسپاسی کنید، بی‌گمان عذاب من سخت است.
ابراهیم ۱۴:۸
و موسی گفت: اگر شما و هر که در زمین است همگی کفر ورزید، بی‌گمان آن معبود یگانه بی‌نیاز و ستوده است.
ابراهیم ۱۴:۹
ۛ ۛ ۚ
آیا خبر کسانی که پیش از شما بودند به شما نرسیده است: قوم نوح و عاد و ثمود و آنان که پس از ایشان بودند؟ جز آن معبود یگانه کسی آنان را نمی‌داند. رسولانشان با دلایل روشن نزدشان آمدند، پس دست‌هایشان را به دهان‌هایشان بازگرداندند و گفتند: ما به آنچه با آن فرستاده شده‌اید کفر ورزیدیم و نسبت به آنچه ما را به آن می‌خوانید در شکی تردیدآور هستیم.
ابراهیم ۱۴:۱۰
ۖ ۚ
رسولانشان گفتند: آیا درباره آن معبود یگانه، پدیدآورنده آسمان‌ها و زمین، شکی هست؟ شما را می‌خواند تا از گناهانتان بیامرزد و تا زمانی نام‌برده به شما مهلت دهد. گفتند: شما جز بشری مانند ما نیستید؛ می‌خواهید ما را از آنچه پدرانمان می‌پرستیدند بازدارید؛ پس برای ما حجتی روشن بیاورید.
ابراهیم ۱۴:۱۱
ۖ ۚ
رسولانشان به آنان گفتند: ما جز بشری مانند شما نیستیم، ولی آن معبود یگانه بر هر که از بندگانش بخواهد منت می‌نهد؛ و ما را نرسد که جز به اذن آن معبود یگانه حجتی برایتان بیاوریم؛ و مؤمنان باید بر آن معبود یگانه توکل کنند.
ابراهیم ۱۴:۱۲
ۚ ۚ
و چرا بر آن معبود یگانه توکل نکنیم، در حالی که راه‌هایمان را به ما نشان داده است؟ و حتماً بر آزاری که به ما رسانده‌اید شکیبایی خواهیم کرد؛ و توکل‌کنندگان باید بر آن معبود یگانه توکل کنند.
ابراهیم ۱۴:۱۳
ۖ
و کسانی که کفر ورزیدند به رسولانشان گفتند: حتماً شما را از سرزمینمان بیرون می‌کنیم، یا حتماً به آیین ما بازمی‌گردید. پس پروردگارشان به آنان وحی کرد: حتماً ستمکاران را هلاک خواهیم کرد.
ابراهیم ۱۴:۱۴
ۚ
و حتماً شما را پس از آنان در زمین سکونت خواهیم داد؛ این برای کسی است که از ایستادن در برابر من بترسد و از هشدار من بترسد.
ابراهیم ۱۴:۱۵
و پیروزی خواستند، و هر زورگوی ستیزه‌جویی ناکام شد.
ابراهیم ۱۴:۱۶
جهنم در پی اوست و از آبی چرکین نوشانده می‌شود.
ابراهیم ۱۴:۱۷
ۖ
آن را جرعه‌جرعه می‌نوشد و به‌سختی می‌تواند فرو برد؛ و مرگ از هر سو به او می‌رسد، ولی او مردنی نیست؛ و در پی او عذابی سنگین است.
ابراهیم ۱۴:۱۸
ۖ ۖ ۚ
مَثَل کسانی که به پروردگارشان کفر ورزیدند: اعمالشان مانند خاکستری است که باد در روزی توفانی به‌شدت بر آن بوزد؛ از آنچه به دست آورده‌اند بر هیچ چیز دست نمی‌یابند؛ این همان گمراهی دور است.
ابراهیم ۱۴:۱۹
ۚ
آیا ندیدی که آن معبود یگانه آسمان‌ها و زمین را به حق آفرید؟ اگر بخواهد شما را می‌برد و آفرینشی تازه می‌آورد.
ابراهیم ۱۴:۲۰
و این بر آن معبود یگانه دشوار نیست.
ابراهیم ۱۴:۲۱
ۚ ۖ
و همگی در برابر آن معبود یگانه آشکار شدند؛ پس ناتوانان به کسانی که تکبر ورزیدند گفتند: ما پیرو شما بودیم؛ آیا چیزی از عذاب آن معبود یگانه را از ما دفع می‌کنید؟ گفتند: اگر آن معبود یگانه ما را هدایت کرده بود، ما نیز شما را هدایت می‌کردیم. برای ما یکسان است، چه بی‌تابی کنیم و چه شکیبایی؛ هیچ گریزگاهی نداریم.
ابراهیم ۱۴:۲۲
ۖ ۖ ۖ ۖ ۗ
و شیطان، هنگامی که کار فیصله یافت، گفت: آن معبود یگانه به شما وعده راست داد و من به شما وعده دادم و خلاف کردم؛ و من بر شما هیچ تسلطی نداشتم جز اینکه شما را خواندم و شما پاسخم دادید. پس مرا سرزنش نکنید و خودتان را سرزنش کنید. نه من فریادرس شمایم و نه شما فریادرس من. من آنچه را پیش‌تر مرا در آن شریک می‌ساختید انکار کردم. بی‌گمان ستمکاران عذابی دردناک دارند.
ابراهیم ۱۴:۲۳
ۖ
و کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردند به باغ‌هایی وارد شدند که نهرها از زیر آنها جاری است؛ به اذن پروردگارشان در آنها ماندگارند؛ درودشان در آنجا سلام است.
ابراهیم ۱۴:۲۴
آیا ندیدی آن معبود یگانه چگونه مَثَلی زد: سخنی پاک مانند درختی پاک است که ریشه‌اش استوار و شاخه‌اش در آسمان است.
ابراهیم ۱۴:۲۵
ۗ
به اذن پروردگارش در هر زمان میوه‌اش را می‌دهد؛ و آن معبود یگانه برای مردم مَثَل‌ها می‌زند، باشد که یادآور شوند.
ابراهیم ۱۴:۲۶
و مَثَل سخنی ناپاک مانند درختی ناپاک است که از روی زمین کنده شده و هیچ قراری ندارد.
ابراهیم ۱۴:۲۷
ۖ ۚ
آن معبود یگانه کسانی را که ایمان آورده‌اند با سخن استوار، در زندگی دنیا و در آخرت استوار می‌دارد؛ و آن معبود یگانه ستمکاران را گمراه می‌کند؛ و آن معبود یگانه هر چه بخواهد می‌کند.
ابراهیم ۱۴:۲۸
آیا به کسانی ننگریستی که نعمت آن معبود یگانه را به کفر بدل کردند و قومشان را به سرای نابودی درآوردند؟
ابراهیم ۱۴:۲۹
ۖ
جهنم که به آن درمی‌آیند؛ و بد قرارگاهی است.
ابراهیم ۱۴:۳۰
ۗ
و برای آن معبود یگانه همتایانی قرار دادند تا از راه او گمراه کنند. بگو: بهره ببرید، که سرانجامتان به سوی آتش است.
ابراهیم ۱۴:۳۱
به بندگان من که ایمان آورده‌اند بگو صلات را برپا دارند و از آنچه روزی‌شان کرده‌ایم پنهان و آشکار انفاق کنند، پیش از آنکه روزی بیاید که در آن نه دادوستدی است و نه دوستی.
ابراهیم ۱۴:۳۲
ۖ ۖ
آن معبود یگانه است که آسمان‌ها و زمین را آفرید و از آسمان آبی فرو فرستاد و با آن از میوه‌ها روزی‌ای برای شما بیرون آورد؛ و کشتی‌ها را برای شما رام کرد تا به فرمان او در دریا روان شوند؛ و رودها را برای شما رام کرد.
ابراهیم ۱۴:۳۳
ۖ
و خورشید و ماه را که پیوسته در کارند برای شما رام کرد؛ و شب و روز را برای شما رام کرد.
ابراهیم ۱۴:۳۴
ۚ ۗ
و از هر چه از او خواستید به شما داد؛ و اگر نعمت آن معبود یگانه را بشمارید، نمی‌توانید آن را به شمار آورید؛ بی‌گمان انسان بسیار ستمکار و بسیار ناسپاس است.
ابراهیم ۱۴:۳۵
و هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگار من، این شهر را امن گردان و مرا و پسرانم را از پرستیدن بت‌ها دور بدار.
ابراهیم ۱۴:۳۶
ۖ ۖ
پروردگار من، آنها بسیاری از مردم را گمراه کرده‌اند؛ پس هر که از من پیروی کند از من است؛ و هر که نافرمانی‌ام کند، تو آمرزنده و رحیمی.
ابراهیم ۱۴:۳۷
پروردگار ما، من برخی از فرزندانم را در دره‌ای بی‌کشت، نزد خانه حرمت‌یافته تو سکونت دادم؛ پروردگار ما، تا صلات را برپا دارند. پس دل‌هایی از مردم را به سوی آنان مایل گردان و از میوه‌ها روزی‌شان ده، باشد که سپاس گزارند.
ابراهیم ۱۴:۳۸
ۗ
پروردگار ما، تو آنچه را پنهان می‌کنیم و آنچه را آشکار می‌کنیم می‌دانی؛ و هیچ چیز در زمین و در آسمان بر آن معبود یگانه پنهان نیست.
ابراهیم ۱۴:۳۹
ۚ
ستایش از آنِ آن معبود یگانه است که در پیری اسماعیل و اسحاق را به من بخشید؛ بی‌گمان پروردگار من شنوای دعاست.
ابراهیم ۱۴:۴۰
ۚ
پروردگار من، مرا برپادارنده صلات قرار ده و از فرزندانم نیز؛ پروردگار ما، دعای مرا بپذیر.
ابراهیم ۱۴:۴۱
پروردگار ما، من و پدر و مادرم و مؤمنان را در روزی که حساب برپا می‌شود بیامرز.
ابراهیم ۱۴:۴۲
ۚ
و هرگز آن معبود یگانه را از آنچه ستمکاران می‌کنند غافل مپندار؛ تنها آنان را تا روزی مهلت می‌دهد که چشم‌ها در آن خیره می‌شوند.
ابراهیم ۱۴:۴۳
ۖ
شتابان، سرهایشان را بالا گرفته‌اند؛ نگاهشان به سوی خودشان بازنمی‌گردد و دل‌هایشان تهی است.
ابراهیم ۱۴:۴۴
ۗ
و مردم را از روزی هشدار ده که عذاب به آنان می‌رسد؛ پس کسانی که ستم کردند می‌گویند: پروردگار ما، تا زمانی نزدیک به ما مهلت ده تا دعوتت را پاسخ دهیم و از رسولان پیروی کنیم. آیا پیش‌تر سوگند نخورده بودید که شما را زوالی نیست؟
ابراهیم ۱۴:۴۵
و در سکونتگاه‌های کسانی ساکن شدید که به خود ستم کردند و برایتان روشن شد که با آنان چگونه رفتار کردیم و برای شما مَثَل‌ها زدیم.
ابراهیم ۱۴:۴۶
و آنان نیرنگ خود را به کار بردند و نیرنگشان نزد آن معبود یگانه است، هرچند نیرنگشان چنان باشد که کوه‌ها از آن زایل شوند.
ابراهیم ۱۴:۴۷
ۗ
پس هرگز مپندار آن معبود یگانه وعده‌اش را به رسولان خود خلاف می‌کند؛ بی‌گمان آن معبود یگانه شکست‌ناپذیر و صاحب انتقام است.
ابراهیم ۱۴:۴۸
ۖ
روزی که زمین به زمینی دیگر بدل می‌شود و آسمان‌ها نیز؛ و همگان در برابر آن معبود یگانه، آن یکتای چیره، آشکار می‌شوند.
ابراهیم ۱۴:۴۹
و آن روز مجرمان را می‌بینی که در زنجیرها به هم بسته شده‌اند.
ابراهیم ۱۴:۵۰
جامه‌هایشان از قطران است و آتش چهره‌هایشان را می‌پوشاند.
ابراهیم ۱۴:۵۱
ۚ
تا آن معبود یگانه هر نفسی را به آنچه به دست آورده جزا دهد؛ بی‌گمان آن معبود یگانه زودحساب است.
ابراهیم ۱۴:۵۲
این پیامی برای مردم است، و تا به آن هشدار داده شوند و بدانند که او تنها معبودی یگانه است و تا خردمندان یادآور شوند.